Archief: "Vrijdag 19 april 2013, Duijf Speelt!"

Om deze video <niet meer beschikbaar> te kunnen maken heeft Duijf zich op soms gevaarlijke wijze in het Amsterdamse verkeer moeten begeven. Tijdens een van zijn manoeuvres, toen hij bijna een voetganger voor zijn sokken reed, riep Duijf -die kennelijk met zijn hoofd in Italia zat- een verontschuldigend 'scusa!' Bijna vanzelfsprekend kwam als antwoord terug 'prego!'. Het geeft wel aan hoe groot de kans is in Amsterdam Italianen tegen het lijf te lopen (of fietsen).

Drie keer is Duijf naar Amsterdam afgereisd voor het verzamelen van materiaal voor de video en evenzovele malen was het koud, regende het en stond er een onvoorstelbaar sterke wind. Het was geen pretje de gehuurde OV-fiets voort te trappen. Die dingen hebben een belachelijk zwaar verzet. Zelfs een klimmetje van een Amsterdams centrumbruggetje is lastig met deze fiets, zeker wanneer het vanuit stilstand moet gebeuren. Wat tijdens die filmdagen niet hielp is dat Duijf zijn ijskoude linker camera-hand niet aan het stuur kon houden. Overigens blijkt bij navraag vooral de wind (il vento) de gemiddelde Italiaan schrik aan te jagen in onze hoofdstad. Een vriend van Duijf, die uit de buurt van het ongetwijfeld immer windstille Rome komt, spreekt van 'la galleria del vento' wanneer hij probeert zijn ervaringen met de Nederlandse wind te omschrijven.

In het filmpje zien we met zekerheid één echte Italiaan. Wanneer er een paardje in beeld komt kun je daarachter Alessio ontwaren. Het shot is gemaakt in Libreria Bonardi.

 


 

 

Op 19 april 2013 verzorgt Duijf een optreden in Libreria Bonardi te Amsterdam. Bonardi is een Italiaanse boekhandel en uitgever. Duijf wist al een poosje van het bestaan van deze winkel en is kortgeleden, gedreven door zijn interesse voor de Italiaanse taal, muziek en cultuur, op onderzoek uitgegaan. De winkel blijkt zich te bevinden op de benedenverdieping van een voormalig pakhuis aan het Entrepodok. Bij binnenkomst was direct een ding duidelijk; dit is een plek waar de liefde voor het woord met anderen wordt gedeeld. Geen enkele poging wordt ondernomen om inhoudsloze titels te presenteren als nieuwe wonderen van de literatuur, nee de winkel nodigt je uit om te snuffelen tussen de talloze Italiaanse titels, vertalingen daarvan in het Nederlands, of -en dat is wel bijzonder hoor- in het Italiaans vertaalde Nederlandse auteurs. Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp in het Italiaans! En Cees Nooteboom... Prachtig.

Enfin, toen Duijf vervolgens Bonardi's eigen uitgave 'Tipicamente Italiano' onder ogen kreeg was hij getroffen door de opzet van het boek; ieder daarin opgenomen verhaal is zowel in de oorspronkelijke taal (Italiaans) als in de Nederlandse vertaling weergegeven. Voor een beginneling als Duijf, die verwoede pogingen onderneemt Italiaans te leren, is dit boek natuurlijk een geschenk. Onmiddelijk legde Duijf het verband met zijn eigen onderneming, namelijk het vertalen naar het Italiaans van enkele van zijn liedteksten. Hoe zou het zijn om deze te presenteren in het hol van de leeuw? Tussen Italiaanse boeken, woorden, mensen..

Ter voorbereiding op het kunnen volbrengen van deze missie is Duijf enkele keren naar Amsterdam afgereisd om zich te verdiepen in de dwarsverbanden tussen deze stad en haar Italiaanse bezoekers. In het Amsterdams Gemeente Archief kwam Duijf vele Italiaanse musici tegen die ooit in de hoofdstad hebben geconcerteerd. Een van hen zullen we hier noemen: Ignazio Raimondi. Deze Italiaanse violist en componist verbleef tussen 1762 en 1782 veelvuldig in Amsterdam, wellicht woonde hij er zelfs. Interessant is dat Raimondi weliswaar succesvol was als organisator en uitvoerder van concerten, maar dat hij ook stevige kritiek kreeg te verduren van Nederlanders die zijn programmatische composities maar weinig konden waarderen. Een curieus gegeven is dat de beroemde 18e eeuwse politicus en schrijver Mirabeau, die tezelfdertijd als Raimondi in Amsterdam verbleef, een  heel boekje heeft gewijd aan het ophemelen van Ignazio's kwaliteiten als componist! Mirabeau betoogt in dit werk dat de composities van Raimondi van uitzonderlijke kwaliteit zijn en dat de Nederlandse toehoorders eenvoudigweg niet onderlegd genoeg waren om dit te kunnen begrijpen. Duijf werd na lezing van Mirabeau's gloedvolle aanprijzing wel nieuwsgierig naar Raimondi's composities. Zijn muziek wordt tegenwoordig nooit meer uitgevoerd, maar in de Universiteitsbibliotheek van Utrecht zijn wel enkele partituren in te zien. In een doodstille studieruimte mocht Duijf deze 18e eeuwse uitgaven doorlezen. In zijn hoofd kwam Raimondi's muziek wel tot leven, maar ze wilde niet echt doordringen tot zijn hart...Duijf denkt nu dat Mirabeau, die immers steevast in geldnood verkeerde, de ophemeling van Raimondi in opdracht (van?) heeft geschreven.

Ondanks het feit dat het ook in de huidige muziekpraktijk nog steeds de normaalste zaak van de wereld is, heeft Duijf nog nooit niemand betaald om hem aan te prijzen. Een uitnodigend gebaar naar een publiek maakt hij eenvoudigweg met bovenstaande woorden en deze video. Het optreden wordt zodoende een ontmoeting tussen liedjesmaker en luisteraar.

datum: 19 april 2013

tijd: 16.30 uur

locatie: Libreria Bonardi, Entrepodok 26 te Amsterdam

Entree: vrij

muzikanten: Janos Koolen; mandoline en gitaar, Erwin Tuijl; piano, Mathijn den Duijf; zang, akoestische gitaar en piano.